Tickets

Lezingen Geert van Kesteren en Masamichi Kagaya; een verslag

Als mensen aan Van Kesteren vragen of hij gelooft, antwoordt hij: “Ik ben atheïst in constante discussie met god.”
Kagaya laat onze blik richten en focussen op iets wat we zelf nog niet (zo) hadden bekeken. Hij maakt het onzichtbare zichtbaar.

Hoe gaan mensen om met geloof

In zijn video installatie ‘The Believers’ gaat Van Kesteren – voormalig oorlogsfotograaf – op respectvolle wijze op zoek naar hoe groepen mensen omgaan met geloof. Hij zet dit naast het ‘nieuwe geloof’: data, algoritmes, virtual reality. Gelovigen ervaren de aanwezigheid van god, zonder dat deze tastbaar is. Is virtueel jagen op Pokémon net zoiets? We geven onze privacy uit handen met smartphones; er worden bakken met data verzameld door bewakingscamera’s. Is dat hetzelfde als je autonomie in handen leggen van een hogere macht, een god?

Op zoek naar parallellen

Van Kesteren is op zoek naar parallellen. Hij zet de religies bij elkaar en projecteert dit op 27 beeldschermen, in de theatrale setting van de voormalige koepelgevangenis. Tijdens het filmen in het Heilige Land Israël – bakermat van jodendom, christendom en islam – kon hij dicht op de huid van de gelovigen komen, als was hij niet aanwezig. Zijn partner Noa Ben-Shalom participeerde in het complexe montageproces, gebaseerd op 60 uur filmopnamen. Eli Shargo deed het geluid, een knap staaltje componeer-kunst in een ruimte waar één gefluisterd woord al zeven seconden echoot.

Blij met de samenwerking

Zij zijn zichtbaar blij met het resultaat, maar ook met de hele samenwerking. Van Kesteren weet zijn enthousiasme op de aanwezigen over te brengen: “Tijdens sommige projecten heb je het gevoel dat je een anker met je mee moet slepen om vooruit te komen; bij dit project had ik het gevoel dat er steeds energie bij kwam. Energie heb je nodig om iets tot stand te brengen. En geloof”.

´Words of Nuclear God´ van Kagaya

Ons de blik laten richten en te focussen op iets wat we zelf nog niet (zo) hadden bekeken. Het onzichtbare zichtbaar maken. Dat is wat fotografie doet. Kagaya pakt dit letterlijk op. Hij maakt radioactieve besmetting op alledaagse voorwerpen zichtbaar. Tijdens zijn lezing zegt hij zich meer onderzoeker dan fotograaf te voelen. Maar de beelden zijn intrigerend. En verontrustend tegelijk: omdat je weet dat in de wereld 500 kerncentrales staan, en een nucleaire ramp is nooit uitgesloten.

Verslag en foto credits: Desiree van den Bogaard