Tickets

Hoe durven ze?

BredaPhoto Festival toont the state of the art van de hedendaagse fotografie aan de hand van een internationaal relevant maatschappelijk thema: actueel, prikkelend en op een originele manier getoond. De eerste lijnen voor het thema voor 2020 tekenen zich af met het opstellen van het pamflet. Jeroen Zullaert, journalist van Knack (België) reflecteert op het pamflet.

Hoe durven ze?

Ik hoef u, beste lezer, uiteraard al lang niet meer uit te leggen dat de wereld een globaal dorp is. Zoals in elk dorp wordt er bij de bakker geroddeld, gezeurd bij de slager en doorgedronken in het café, en denkt elke dorpeling te weten wat de buurman op zijn kerfstok heeft.

En het valt in dat globale dorp echt niet mee om westerling te zijn.

Want je krijgt er een en ander te horen. Turken kloppen zich op de borst dat de nieuwste luchthaven van Istanboel in nauwelijks vier jaar tijd gebouwd is, terwijl de nieuwe luchthaven van Berlijn na dertien jaar nog steeds niet klaar is. Chinezen wijzen Amerikanen er maar wat graag op dat hun superieure democratische systeem toch maar een pronkerige hork als Donald Trump heeft opgeleverd. En menig Afrikaan zal u vertellen dat al die westerse ontwikkelingshulp eigenlijk nergens goed voor is.

Hebben al die kritiek spuiende stamgasten gelijk? Eigenlijk denken we daar zelden echt over na. Het idee dat niet-Westerlingen ‘iets vinden’ van hoe Europa zijn zaakjes aanpakt, vinden we vreemd, en we nemen het al helemaal niet serieus. Een Singaporees/Keniaan/Colombiaan die zich uitspreekt over ons maatschappijmodel: we ervaren het als ongepast. Wie denken ze wel dat ze zijn? Waar halen ze het lef vandaan? Hoe durven ze?

Waarom eigenlijk?

In de westerse wereld is iets opmerkelijks aan de hand. Naarmate de rol en de invloed in de wereld van het Westen afneemt, lijken we net minder geïnteresseerd in de buitenwereld. China ontwikkelt zich tot een technologische reus, de Golfstaten zetten oliedollars om in wereldwijde invloed, maar Europa neuzelt liever onder elkaar over hoe de Grieken tijdens de eurocrisis de boeken niet op orde hebben. In plaats van de tekortkomingen in ons eigen systeem aan te pakken, wijten we de opgang van het populisme liever aan Russische trollen of linksige ngo’s.

Elke lokaal dorpscafé heeft wel een stamgast die vergroeid is met zijn barstoel. Het type dat bij het nuttigen van zijn derde demi onophoudelijk oreert over moreel verval, het gebrek aan manieren van de jeugd en het slechte weer. Hoeft die stamgast een rammeling te vrezen? Hoegenaamd niet. Maar tegelijk is er werkelijk niemand die naar hem luistert. De gelijkenis tussen West-Europa en die stamgast is pijnlijk treffend, en niet alleen wanneer Jean-Claude Juncker aan het woord is.

We kunnen maar beter op de rest van de wereld gaan letten.
Een groot deel van de wereld luistert allang niet meer naar ons.

Jeroen Zullaert
Journalist Knack