Tickets

Masterclass deelnemers pitchen hun project

Het is het jaar 2050. Het gezelschap aan tafel heeft de telefoon ingeplugd in hun maaltijd. Een app vertelt of het nog eetbaar is. De tafelopstelling doet denken aan het laatste avondmaal. Alles op de foto zijn verwijzingen dat de mens zo slecht voor zijn leefomgeving zorgt dat hij nu rekening krijgt gepresenteerd; er is een groot voedseltekort en hij moet er maar mee om zien te gaan.

De beelden zijn van één van de dertig deelnemers aan de Masterclass van BredaPhoto. Een traject voor 30 net niet professionals maar zeker wel getalenteerde fotografen. Ze werken binnen het BredaPhoto thema To Infinity and Beyond. Een aantal zal hun serie mogen tonen tijdens het festival. Vandaag pitchen zij hun projecten.

De meeste van hen hebben een fotografie opleiding gedaan. Hoewel een opleiding zeker niet maatgevend is, vindt Jan Rosseel, één van de drie docenten van de Masterclass. ‘Opleiding is niet zo belangrijk, flexibiliteit van denken is veel belangrijker.’ Bianca Sistermans, deze editie nieuw als docent: ‘Ook het portfolio hoefde voor mij niet doorslaggevend te zijn om toegelaten te worden. Ik heb mensen door laten gaan van wie ik groei verwacht.’ Mariska van Zutven, ook docent, kan beamen dat het niveau van de deelnemers overwegend hoog is, los van opleiding of portfolio.

Terug naar wat de deelnemers halverwege hun master-periode in hun pitches laten zien. Een van hen krijgt van zijn docent Rosseel luidkeels een bemoediging toegeroepen. De persoon zelf schuttert onzeker. Een groot contrast met zijn trefzekere landschappen: ijle vergezichten, ver van de realiteit verwijderd en deze toch representerend, de kijker uitnodigend zich af te vragen wat er van de wereld rest na alle menselijke provocaties.

Opvallend zijn ook de stedelijke landschappen: de woontorens op het Bredase Nonnenveld, veelvuldig bejubeld vanwege hun architectonische schoonheid, zijn verworden tot één grote woestenij. De eens zo trotse gebouwen zijn overwoekerd door niets ontzienende door alle muren heendringende struiken, het is een ravage van reusachtige bomen die met hun opschietende, uitpuilende wortels het straatdek uiteenrijten.

De menselijke ethische waarden worden bevraagd in de fotoserie over een man en vrouw die graag samen een kind wilden. De vrouw blijkt ongeneeslijk ziek en overlijdt. Vóór haar overlijden is een draagmoeder gevonden. Zelf zal ze zal haar dochtertje nooit zien. Waar de geneeskundige kennis te kort schiet voor het verlengen van haar leven is er wel de kennis om haar dochter geboren te laten worden.

Met het oog op rampen waardoor planten die ons voedsel zijn kunnen uitsterven worden hun zaden in grote bunkers opgeslagen. Deze bunkers en hun inhoud inspireerden een deelnemer tot het maken van beelden van mensen gestoken in grauwe uniforms die in een bunker op het eerste gezicht nutteloze acties uitvoeren, of op zijn minst van de kijker veel verbeelding verwachten om de kern ervan te doorgronden. Zijn de personen en hun acties zinloos of verbergen ze een veel diepere gedachte? Net zoals in de performances van Marina Abramović, waaraan deze opzet doet denken?

Dit zijn maar een paar voorbeelden. Lang niet alles is hier te noemen. Over drie maanden zijn de series klaar. Dan worden ze op hun kwaliteiten beoordeeld door de docenten en de drie curators van BredaPhoto. Welke ervan hebben de kwaliteit om tijdens het festival tussen de professionals te worden geëxposeerd.

Carla van Gaalen, maart 2018, www.carlavangaalen.nl