Simone Nieweg

Sommige kunstcritici plaatsen Simone Nieweg (Duitsland, 1962) binnen een lange traditie van Duitse documentairefotografen. Al tijdens het interbellum categoriseerde en documenteerde August Sander de verdwijnende burgerij van het Duitse Rijnlandschap.

In de jaren vijftig begon het echtpaar Bernd en Hilla Becher aan een decennialang project om de uit het Duitse landschap verdwijnende industriële architectuur vast te leggen. Simone Nieweg maakte in de tweede helft van de jaren tachtig kennis met Bernd Becher, toen professor in de fotografie aan de Kunstacademie van Düsseldorf. Later werd zij de persoonlijke assistent van het duo. Samen met andere oud-studenten van het echtpaar Becher wordt Nieweg gerekend tot de Düsseldorfer Photoschule. 

Sinds 1986 documenteert Nieweg agrarische landschappen in het Ruhrgebied, de Neder-Rijn, en later ook andere delen van Duitsland en Frankrijk. Nieweg, een verwoed wandelaar, kiest hierbij niet voor romantische landschapstaferelen, maar voor gebieden die in Duitsland Nutzlandschaft of Grabeland worden genoemd; percelen land zonder direct bestemmingsplan waar particulieren in de tussentijd gebruik van mogen maken. In haar vroege werk deed Nieweg dit door haar fototoestel te richten op dat wat de grond voortbrengt, maar later verlegde zij haar aandacht naar landschappen en vergezichten. Tijdens BredaPhoto worden foto’s getoond uit het boek Natur der Menschen (2012). Op geen van deze beelden is ook maar een mens te zien. Toch is de menselijke aanwezigheid in alles duidelijk: een hekje hier, een paadje daar. Het zijn juist deze tijdelijke constructies die Nieweg voor de eeuwigheid registreert.