Suzanne Jongmans

Suzanne Jongmans gebruikt de fotografie niet als overdracht van documentatie en nieuws maar als zelfstandig medium. De fotografie is in haar werken zijn een gegeven zoals steen of metaal het materiaal is van de beeldhouwer en verf van de schilder. De beelden komen weliswaar intuïtief tot stand maar er zit toch een rationele onderbouw in. De compositie en samenhang van de verschillende onderdelen zijn belangrijk en vormen de bouwstenen van het totaal. Ook de lijst is een onmiskenbaar en wezenlijk onderdeel daarvan.

Ze studeerde fotografie en textiel aan de academie voor beeldende vorming in Tilburg, die combinatie is zeker niet vreemd. Zo is ze in haar fotografie steeds gefascineerd in de combinatie van textiel en personen.  Het textiel vormt als het ware een formele tegenhanger met het gezicht. Aanvankelijk in zelfportretten waar ze combinatieve beelden met textiel maakte, nu in de laatste werken ook in foto's met andere personen, waarvan de personen een inhoudelijke rol spelen. De personen vormen als het ware een psychologisch plot. Er is een zekere overkomst met o.a. Holbein, Clouet, Vermeer en de Hollandse Gouden Eeuw. Dat is zeker niet toevallig. In feite zijn in de 16e en 17e eeuw al de grondslagen voor de fotografie gelegd. Noem het de prehistorie van de fotografie. Het blijkt dat de kunstenaars al fotografische beelden gebruikten, ze konden ze echter nog niet vastleggen.  In feite bestond het fenomeen van de fotografie zodoende al veel eerder. Het is een atavisme van de Gouden Eeuw en de begindagen van de uitvinding van de fotografie. 

Vormgeven, het combineren en analyseren, is voor Suzanne Jongmans net zo belangrijk als de actie van fotograferen. Naast de portretten maakt ze stillevens, samengesteld uit bijzondere voorwerpen. Ze is gefascineerd door verdorde en vergane organische materialen, met name bloemen, die verwijzen naar zowel kwetsbaarheid als vergankelijkheid. Wat ze nu aan het onderzoeken is, is de stofuitdrukking en de sfeer van zowel de tegenwoordige als verleden tijd. Zo werkt zij sinds 2007 aan de serie ‘schuimrubber sculpturen’: kapjes en kragen, geïnspireerd op 16e en 17e eeuwse schilderijen, gemaakt van materiaal dat momenteel voor verpakkingen en isolatie wordt gebruikt. Deze sculpturen gebruikt ze in haar portretten. Het materiaal, maar ook oortjes met een snoertje, een tatoeage en een voet in het gips, doen ons in de 21ste eeuw belanden. Door het gebruik van tijdsvreemde materialen, kunststoffen en techno's, ontstaat een tijdscrux, een spanning van tijd.

Ze gebruikt in het heden elementen zoals in het verleden de voorwerpen gebruikt werden namelijk als symbolen van waarden. 

Suzanne Jongmans muteert oude materialen in nieuwe kunststoffen en oude meesters in nieuwe fotowerken.

[ Tekst geschreven door de fotograaf zelf ]