Sarah Marks en Willem Corten

Sarah Marks (België, 1985) en Willem Corten (België, 1987) studeren beiden aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. In het werk van Marks spelen steeds de elementen beweging en tijd een rol. In haar videowerk vertrekt ze vanuit foto’s, die ze digitaal bewerkt tot bewegende beelden. Het in beweging brengen van een stilstaand beeld heeft een vervreemdend effect. Corten onderzoekt met zijn werk het perspectief en de derde dimensie, bijvoorbeeld met behulp van stereofotografische technieken. Met Like Pictures in a Book geven Marks en Corten aan een tweedimensionaal beeld een driedimensionale impressie door in een hoek een videobeeld te projecteren. De inspiratie hiervoor komt voort uit de letterlijke betekenis van het woord ‘tilt’: standhoek tussen twee opstellingsvlakken. We zien een personage dat verwikkeld is in een zoektocht. De toeschouwer wordt op dezelfde manier uitgedaagd om naar het juiste perspectief op zoek te gaan. Het geluid van de voetstappen wordt surround afgespeeld, waardoor de aanwezigheid van het personage en de ruimte maximaal wordt gesimuleerd en de toeschouwer als het ware wordt opgenomen in het werk.

Roos in gesprek met Sarah Marks en Willem Corten

Gelukkig vinden we in onze drukke agenda’s tijd voor een interview. Het werd een boeiend gesprek. Twee jonge mensen die de fotografie en elkaar gevonden hebben.

We starten vanuit TILT. “Tilt, in letterlijke zin, is ‘een standhoek tussen twee opstellingsvlakken” legt Willem me uit. “Door het beeld in een standhoek te plaatsen krijg je vervormingen, door perspectief ontstaat dan een kantelmoment”.

Het werk “Like pictures in a book’ is ontstaan vanuit een oude foto van Sarah zelf, dit in verband met het perspectief wat er in gebruikt is. Zichtbaar voor hen is de tijd, de stilstaande tijd in dit beeld. Ze maken een recuperatie van de ‘oude’ foto, ze gaan projecteren en gaan werken met de ‘hoek’ die gebruikt is op die oude foto.

Vervormingen worden gemaakt om vanuit een juist standpunt het beeld correct te hebben. Ze doen er flinke studies op. Ze tonen me enthousiast en met veel passie hun ‘werkboek’, een uitgebreide verslaglegging in beelden en tekeningen.

Ze hebben kunnen werken in een cultureel centrum ‘De Singel’, waar ze een gang in andere gang plaatsen. Ze werken met ‘Blue Key’ om geen details weg te laten vallen.

Er wordt gekozen om uiteindelijk de weergave in grijs/witte tonen te combineren met een zwarte figuur. Het toegevoegde geluid geeft je als toeschouwer het gevoel een ‘voyeur’ te zijn. “De zoektocht van het personage wordt weerspiegeld op de toeschouwer, dat geeft een interactie met de toeschouwer” verklaart Sarah mij.

“Het doel van de projectie is een ‘unheimisch gefühl’ te geven, bevreemdend. De toeschouwer gaat dan op zoektocht. De toeschouwer moet de tijd wel nemen, het personage loopt verloren in de tijd. De toeschouwer is nodig om het werk tot leven te brengen”.

Sarah en Willem inspireren elkaar. Sarah:” ik werk met film, heel cinematografisch. Ik werk met composities, ik film vanuit een standpunt.” En tijd is een ander belangrijk gegeven voor Sarah, want het aspect tijd verdwijnt nooit, is altijd aanwezig. Daaruit vloeit de beweging voort die zich in verschillende vormen manifesteert zoals vervorming of vervaging.  In haar videowerk vertrekt ze van foto’s die ze digitaal bewerkt tot een bewegend beeld.

Willem vertelt:”Ik heb een extreme drang naar perspectief, de overgang van het platte vlak naar 3D. Ik wilde al vanaf  mijn derde levensjaar architect worden, ruimtes creëren.” Met zijn studie ‘Insitu3’ maakt hij kunst voor een bepaalde ruimte. Gebruiksvoorwerpen blijven aangenaam om mee te werken en het gaat hem om de interactie met de toeschouwer.

Wanneer ik hen naar hun dromen vraag geven ze allebei aan dat ze van de manier waarop ze nu werken graag hun beroep willen maken. “We willen de wereld zien met ons werk”. We zijn beiden extreem perfectionistisch, hebben verschillende visies en die nodigen uit tot discussie. De passie draait het vliegwiel aan”.

Op mijn laatste vraag over verwondering antwoordt Sarah:”Een beeld en de vragen die dan opkomen. Wat is er te zien? Wat is het verhaal, plaats en tijd? Het beeld dat wordt opgeroepen bij de toeschouwer kan in realiteit een  totaal ander verhaal zijn of hebben.”

Willem antwoordt: “Denk in beelden. De foto geeft een plaats aan die los staat van de realiteit, terwijl deze al wel bestaat. Vanuit een ander standpunt wordt het beeld en de realiteit anders.”

Wat ik zei, een boeiend gesprek dus.

Het gezamenlijk werk van Sarah en Willem is te zien bij Galerie Ecker.