Marique de Bree

De bron om deze plaat te maken, was en is onvrede, maatschappelijke onvrede.

Dat was ook het geval met het gipsmeisje. De beklemming in die foto ging over het groeiend aantal (jonge) bedekte vrouwen in ons straatbeeld. Zelf opgegroeid te zijn in en land en tijd waarin rechten en kansen voor vrije ontwikkeling zijn bevochten voor (en door) vrouwen, roept de manifestatie van bedekking een rem en zelfs terugdraaiende beweging van die emancipatie op.

Dan huidig beeld. Bewuste keuze om de jongeman lager dan de toeschouwer te plaatsen, hem op te laten kijken, weerbarstig. Door die compositie kom je via de kruin bij die harde, kritische blik. Die lijkt direct, frontaal, maar toch kom je er via een omweg. Onheilspellend, niet voor boven de bank...

Nee, in navolging van Tilt, als antwoord op de schokgolven van de crisis, valt er weinig moois te bedenken!