Jonas Mertens

Jonas Mertens (België, 1989) heeft afgelopen zomer zijn bachelor audiovisuele techniek en fotografie behaald aan Narafi in Brussel. Hij is lid van het muziekfotografencollectief Genthology en exposeerde al enkele keren in België. Zijn geëngageerde fotoserie Comfort Zone gaat over hulpbehoevende mensen die (tijdelijk) thuisloos zijn en over de plaatsen waar ze worden opgevangen. Mertens onderzoekt deze ruimtes door bijvoorbeeld te kijken naar de wijze waarop ze ingericht zijn, omdat ons dat iets verteld over de aard van de opvang. Er zijn lichte en frisse kleuren, die rust uitstralen en een sfeer van thuis-zijn moeten creëren. Tegelijkertijd zijn de muren kaal en onpersoonlijk, met details die verwijzen naar de hulpbehoevendheid van de tijdelijke bewoners. De dubbelzijdigheid van die interieurs toont de balans die hulpverleners moeten proberen te vinden tussen stimuleren en beperken, tussen het creëren van een sociaal vangnet en een – bij wijze van spreken – te comfortabele hangmat. In alle gevallen zien we het gemis van een emotionele binding met de woonomgeving.

Roos in gesprek met Jonas Mertens

Jonas is een jonge Belgische fotograaf met een eigen visie op fotografie. Hij wil de toeschouwer in een proces van bewustwording brengen. “We mogen ons hart niet hard laten worden, we moeten ons open blijven stellen”, zegt hij met veel passie. Bij hem speelt altijd de vraag: ’wat wil je als fotograaf vertellen?’.

Voor zijn werken ‘’Comfort zone’ logeerde hij onder meer in een opvangcentrum voor thuislozen. Door veel te luisteren, samen te eten, met hen mee op stap te gaan heeft hij daar vrienden kunnen maken. Zij zijn bereid geweest voor hem te poseren. Het zijn bijzondere foto’s geworden, zeker geen stereotype portretfoto’s. Ze zijn gemaakt in hun genoodzaakte leefomgeving en de personen tonen hun kwetsbaarheid aan de toeschouwer.

Deze leefomgeving wordt in deze serie foto’s eerlijk weergegeven, de toeschouwer kan daar zelf zijn/haar gedachte of mening over vormen.

De standpunten van waaruit Jonas de foto’s gemaakt heeft, zijn door hem zorgvuldig uitgezocht. Hierdoor wordt de verwondering vergroot. “Er is iets of er staat iets onnatuurlijks. Doordat fotografie in staat is deze beelden vast te leggen ontstaat de mogelijkheid om realiteit fictie te doen lijken”, verduidelijkt Jonas mij.

Jonas deelt met mij zijn inspiratie : “De fotografie van onder andere Edward Burtynsky en Kazuyoshi Nomachi weten me echt te boeien, ze overstijgen mijn realiteit.” Verder geven de samenleving en de daarover gemaakte sociale reportages hem inspiratie om nieuwe onderwerpen te belichten.

De uitspraak van Marc Callewaert (een Vlaams criticus en schrijver): "Ik ben graag alleen. Werkelijk eenzaam voel ik me slechts in gezelschap." geeft vaak zijn eigen gevoel weer. “De maatschappij in het algemeen zal me blijven boeien, dus in de komende periode wil ik vooral praktisch manieren zoeken om fotografisch onderzoek te kunnen voeren.”

De samenleving in Azië is een van de onderwerpen waar hij zich in de toekomst graag mee bezig zou willen gaan houden. De mens leeft er anders en wordt daar anders gestimuleerd, waardoor weer een andere realiteit fictie kan worden.

Ontdek wat Jonas je wil vertellen in het Breda’s Museum.