Jasmijn Labadie

Jasmijn Labadie (Nederland, 1985) studeert sinds 2006 fotografie aan de akv|St.Joost in Breda. Ze liep stage bij kunstenaar en fotograaf Paul Kooiker en haalde al diverse fotografische opdrachten binnen: van de Vereniging van Nederlandse Vrouwelijke Artsen, het Stadsarchief Breda, het tijdschrift Intermediair en het Emma Kinderziekenhuis in Amsterdam. Haar werk Infectiehysterie gaat in op de sociale onrust die in de loop van 2009 in Nederland ontstond – maar ook aangewakkerd werd door gebeurtenissen in het buitenland – rondom de uitbraak van de Mexicaanse griep. Deze onrust had, vanwege de hevigheid en grote verspreidheid, veel weg van een hype. Labadie onderzoekt de grootschalige wijze waarmee gereageerd werd op een verschijnsel dat begint met zoiets kleins – maar ook oncontroleerbaars – als niezen. Uiteindelijk zorgden de massale maatschappelijke commotie en de door de overheid ondernomen acties voor een uitvergroting, die gekenmerkt werd door angst en paniek. De ontstane situatie was onwerkelijk.

Roos in gesprek met Jasmijn Labadie

Ik heb met Jasmijn afgesproken in een Breda’s koffietentje. We gaan boven zitten, daar is het rustig.

Ze vertelt over het proces van brainstormen, ze wilde het deze keer buiten haar zelf zoeken, juist geen persoonlijk project. Ze is in de huid gekropen van een ander. Ze heeft kwetsbaarheid vast willen leggen. Door uiteindelijk de beelden te vertragen wordt de hysterie pas goed weergegeven. De hysterie, de gekte rondom infecties.

Jasmijn is kritisch, daarom besluit ze ook om op het allerlaatste moment het roer om te gooien en haar foto’s te vervangen door videobeelden. Door de tijdsdruk heeft ze geen tijd meer om bang te zijn, te twijfelen, ze moet gewoon doen. Dat is haar kracht dan.

Zij werkt vanuit de opdracht, het te gebruiken medium komt later. De uitwerking is dus steeds anders en nog onbekend wanneer ze start. Gelukkig is fotografie een snel medium en dat komt haar goed uit wanneer ze onder druk werkt.

Jasmijn vertelt volop, over haar inspiraties, ze vindt zoveel fascinerend. Boeken, mensen, vooral ook uit haar directe omgeving.

Voor het TILT-project heeft ze iets bedacht en daarna heeft ze het geheel laten ontstaan. “Mijn kracht is om er niet te zijn. De mensen hebben niespoeder gekregen en daarna gebeurt het”. Ze legt het vast. “Het spanningsveld tussen de fotograaf en de persoon is nodig voor het resultaat. Focussen en dan bewust loslaten”.

Zij houdt van variatie. :”Ik swing heel erg om de diepte in te gaan, om daarna weer iets totaal anders te gaan doen”.

Wanneer ik haar vraag naar haar toekomstplannen zegt ze” Ik wil me vrij voelen om te kunnen doen wat ik leuk vind. Speelsheid in mijn werk vinden, een soort luchtigheid waarmee ik in opdracht kan werken en mijn eigen werk kan doen”. De vrijheid voelen en haar perfectionisme vechten nog weleens met elkaar. Ze zoekt de grenzen op, nu een film, terwijl haar afstudeerwerk bijna beeldend is, er is veel geknipt.

Op de vraag wat haar verwondert in het leven, antwoordt zij “Heel veel! “Mensen en hun dromen. De wereld die ze zelf creëren, hun leven. Je bent je eigen hoofdpersoon in je eigen verhaal. Interessant is ook om te kijken naar anderen, hoe zij hun leven hebben gecreëerd”.

Het is net als bij fotografie: “filters in je hoofd bepalen wat je ziet, die kun je beïnvloeden”. Op de laatste vraag die ik haar stel, de vraag naar haar ambities, laat ze haar eigen kwetsbaarheid zien, ze antwoordt “Er is een constante strijd tussen vrijheid en resultaat. Ik zoek daar nog een weg in, hoe kan ik in vrijheid werken, los van het resultaat en daar toch uiteindelijk van leven?” Het was een boeiend gesprek.

Het werk van Jasmijn Labadie is te zien in de Stadsgalerij.